ECT An Update

Walter van den Broek
April 3, 2011

Last Friday had the pleasure of doing a presentation on the current practice of ECT for lay public. It was during the Publieksdag for the 140th birthday of the Dutch Association of Psychiatry during the annual conference in Amsterdam.

Also found some excellent information on ECT on the Internet:

Well written information about this treatment.

 

2 Responses to “ECT An Update”

  1. Otte Georges on April 3rd, 2011 at 11:03 am
  2. Op het omslag van MC van 25 11 ’09 stond “Elektrotherapie kan levens redden”.
    Het betreffende artikel had als kop: “ECT verdient beter imago” (blz. 1988)
    Mijn commentaar (11- ‘09) is ingekort opgenomen in MC. Helaas kan ik de tekst niet vlug terug vinden, maar deze luidde inhoudelijk:

    De kop en de inhoud van het artikel kan wel juist zijn, maar een even belangrijke vraag is hoe vaak elektroshocks ook grote schade aanricht? Fysisch, psychisch, sociaal? Een familielid van me vond het shocken vreselijk, ook 60 jaar later nog. Hij vond het bijzonder belastend dat hij daarna familie en kennissen, medestudenten niet meer terugkende.
    Een andere, ten onrechte open gebleven vraag is of de succeskansen vergroot kunnen worden?
    Daartoe moet m.i. verandering komen in het feit dat het overgrote deel van de artsen – om maar te zwijgen de patiënten (“de slachtoffers”) – geen notie hebben waar ECT die gunstige werking vandaan haalt. Is het niet bizar dat die vraag niet gesteld wordt? (Dat ik daar althans nooit iets over lees, ondanks dat ECT in toenemende mate toegepast wordt?)
    Berust het soms toch op een (door de poeha bijzonder werkzaam) placebo-effect? Of op een verkapte, of lichte vorm van leucotomie?

    Dit commentaar ((tevens kritiek op de redactie die dit niet signaleert)) stuur ik eigenlijk in omdat ik vind dat dringend onderzocht moet worden of niet wat direct na de ECT gebeurt essentieel is.
    Tijdens mijn coassistentschap psychiatrie (bij Piet.Mesker in 1951) suggereerde de psycholoog (Rutten?) dat de amnesie die de ECT veroorzaakt de patiënt helpt. De negatieve denkwereld is even weg. Dat biedt de patiënt de mogelijkheid min of meer met een tabula rasa opnieuw te beginnen en positieve ervaringen te verzamelen.
    Mijn conclusie was en is, dat de patiënt na een ECT bijzonder humaan opgevangen moet worden. Door iemand die empathisch en charismatisch begaafd is. Met wie de patiënt samen de wereld opnieuw waarderend kan ontdekken. Met wie hij samen daarop creatief kan reageren.

    Ik vind dat dit dringend onderzocht moet worden. Gebeurt dit al ergens??

    A.J. (Ton) Postmes, oud-jeugdarts

  3. Ton Postmes on April 5th, 2011 at 12:56 pm
  1. Otte Georges on April 3rd, 2011 at 11:03 am
  2. Op het omslag van MC van 25 11 ’09 stond “Elektrotherapie kan levens redden”.
    Het betreffende artikel had als kop: “ECT verdient beter imago” (blz. 1988)
    Mijn commentaar (11- ‘09) is ingekort opgenomen in MC. Helaas kan ik de tekst niet vlug terug vinden, maar deze luidde inhoudelijk:

    De kop en de inhoud van het artikel kan wel juist zijn, maar een even belangrijke vraag is hoe vaak elektroshocks ook grote schade aanricht? Fysisch, psychisch, sociaal? Een familielid van me vond het shocken vreselijk, ook 60 jaar later nog. Hij vond het bijzonder belastend dat hij daarna familie en kennissen, medestudenten niet meer terugkende.
    Een andere, ten onrechte open gebleven vraag is of de succeskansen vergroot kunnen worden?
    Daartoe moet m.i. verandering komen in het feit dat het overgrote deel van de artsen – om maar te zwijgen de patiënten (“de slachtoffers”) – geen notie hebben waar ECT die gunstige werking vandaan haalt. Is het niet bizar dat die vraag niet gesteld wordt? (Dat ik daar althans nooit iets over lees, ondanks dat ECT in toenemende mate toegepast wordt?)
    Berust het soms toch op een (door de poeha bijzonder werkzaam) placebo-effect? Of op een verkapte, of lichte vorm van leucotomie?

    Dit commentaar ((tevens kritiek op de redactie die dit niet signaleert)) stuur ik eigenlijk in omdat ik vind dat dringend onderzocht moet worden of niet wat direct na de ECT gebeurt essentieel is.
    Tijdens mijn coassistentschap psychiatrie (bij Piet.Mesker in 1951) suggereerde de psycholoog (Rutten?) dat de amnesie die de ECT veroorzaakt de patiënt helpt. De negatieve denkwereld is even weg. Dat biedt de patiënt de mogelijkheid min of meer met een tabula rasa opnieuw te beginnen en positieve ervaringen te verzamelen.
    Mijn conclusie was en is, dat de patiënt na een ECT bijzonder humaan opgevangen moet worden. Door iemand die empathisch en charismatisch begaafd is. Met wie de patiënt samen de wereld opnieuw waarderend kan ontdekken. Met wie hij samen daarop creatief kan reageren.

    Ik vind dat dit dringend onderzocht moet worden. Gebeurt dit al ergens??

    A.J. (Ton) Postmes, oud-jeugdarts

  3. Ton Postmes on April 5th, 2011 at 12:56 pm

Leave a Reply

%d bloggers like this: